Ercüment Tunçalp
Beklenen enflasyon
Faiz oranları için referans alınan en önemli ölçü bugünkü enflasyon değil, beklenen enflasyondur. Bunu tahmin etmek ise o kadar zor değildir. Zor gibi gözükmesini, faizi düşük tutmak üzere yapılan aşırı iyimser tahminler yaratıyor.
Evet faizin en düşük seviyede kalması, ülkenin bütün paydaşlarının ortak arzusudur. Ancak hakikati bilmek de aynı paydaşların en tabii haklarıdır.
Benim yıl sonu için enflasyon tahminim, yüzde 12-13 seviyeleridir. Dayandığım önemli nokta da 7 lirayı aşan dolar kurudur. Kurun aşağı yönlü olması mümkün olmadığına göre enflasyonu olumsuz etkilemesi doğal sonuçtur.
Bu tahminim dolar kurunun 7.20-7.25 seviyelerinde tutunma ihtimaline göredir.
Şirket bütçelerinin hazırlanması Ekim ayında başlayacağından, bir tahmin de o tarihte yaparız.
Peki kurun düşmesi neden mümkün değildir?
Yakın zamanda dövizin bollaşma ihtimali gözükmediği ve tersine aşağıda da açıklayacağım şekilde döviz ihtiyacı artacağı için enflasyona yapacağı olumsuz katkı güçlü ihtimaldir.
Uzun süre faizle kur birlikte baskılandığı için, TL’den kaçanın gideceği çok az adres kalmıştır.
TCMB, 2019 yılında yüzde 24 olan politika faizini düşürmekte ne kadar geç kaldıysa, bugün de faiz artırımı için o kadar geç kalmıştır.
Negatif reel faizin yüzde 5’i geçmesi, TL mevduatından uzaklaşmayı, altına ve dövize yönelmeyi gündeme getirmiştir. Üstelik piyasada nominal faize göre reel faiz hesaplama alışkanlığı olduğundan, negatif reel faizin doğru algılanması da 1-2 ay gecikmiştir. Oysa mevduat sahibi cebine girenle ilgilidir ve bunu belirleyen de net nominal faizdir. Kısaca, net nominal faizden beklenen enflasyon etkisinin giderilmesi yoluyla sağlanan getirinin adıdır reel faiz…
Bu durumda da 50- 100 baz puanlık faiz artışlarının ilaç olamayacağı açıktır.
Dövizdeki duruma dönersek;
Reel sektör borç ödemeleri için gereken döviz ihtiyacı, bireysel yatırım amaçlı da döviz talebi kur üzerinde etkilidir. Kuru baskılamak eldeki döviz rezervi imkanları ile sınırlıydı. Eldeki mermi bitene kadar da iyi netice verdi.
Ama bundan sonra?
Hiçbir zaman döviz kuru tahmini yapmadım. Hem kolay olmadığı için hem de spekülasyon yerine geçebileceği için ama durum zaten olduğunca açık…
Boşta parası olanın, bankadan kredi çekenin, ev satanın (müteahhitler) hep dolar aldığını duyuyoruz. Özel sektör şirketleri de döviz açık pozisyonlarına karşı, borç ödeme vadeleri gelmese de ‘kur daha da artabilir’ endişesiyle döviz biriktirme peşindeler. Bir taraftan özel sektörün mevcut döviz borçlarının maliyeti artarken, diğer taraftan Türkiye’nin kredi risk primi (CDS) yine 600’lü seviyelere geldiği için yeni dış borçların faizine 6 puan da buradan ilave gelecektir. Yabancı yatırımcının çıkması, turizm gelirlerinin azalması dövize ihtiyacı artırırken, cari açığın finansmanı da zorlaşmaktadır.
Beklenen enflasyon tahmini yaparken, en azından dövizin yönünü belirlemek üzere bu ayrıntılara girmek mecburiyetindeyiz.
Elbette TÜFE oranları her seferinde benim de tahminlerimin altında çıkıyor. Bu belki de kendi çıkardığım perakende enflasyonunun etkisinde kalmamdan kaynaklanıyor olabilir. O bakımdan her meslektaşımın kendi işletmesinin enflasyonuna göre işlerini planlaması daha gerçekçi olur.
Bunu en iyi anlatacak canlı bir örneği takdim edeyim. Temmuz TÜFE oranı yüzde 11,76 çıkarken, İTO’nun İstanbul için bir önceki yılın aynı ayına göre değişim oranı ‘Ücretliler Geçinme İndeksi’nde yüzde 13,41 olarak gerçekleşmiştir. Aradaki iki puana yakın fark fazladır ve dikkate alınmazsa yapılacak büyüme ve yatırım hesapları şaşabilir.
Tahmincilerin; tahmini yaptıkları günün tarihi ve bekledikleri enflasyon oranı yan yana konarak ve netice hasıl olduktan sonra da benzer tahminlerle kıyaslanarak, daha sonraki tahminleri için ne kadar referans alınabileceklerine ışık tutabilir.
Bir defa bile tutmamış olan tahminin sahibi; ister birey isterse kurum olsun, “ne diyecek?” diye merakla beklemenin anlamı yoktur.
Yıl sonuna ait tahminin Ağustos ayında yapılmasıyla, Ekim ayında yapılması da farklıdır. Hedefe yakınlaştıkça gerçeğin görülmesi kolaylaşır ve tahmine bile ihtiyaç kalmayabilir. Yani hedefe yaklaştıkça tahminleri büyük oranda değiştirmek alkışı haketmez. Tam tersine öngörüsüzlük olarak değerlendirilir.
İşsizliğin arttığı, ekonominin küçüldüğü, tüketici talebinin düştüğü koşullarda, planlı şekilde para basmak doğal bir çözüm olsa da ihtiyaçtan fazla para basmak enflasyonist baskı yaratır. Üstelik bu uygulama tüketicinin satın alma gücünün düşmesine ve tabiri caizse enflasyon vergisine de sebep olur (reel gelirin azalması görünmez vergidir).
Tüketici cephesi böyleyken, üretici cephesine de bakalım. İki senedir yazıyorum; kur artışlarında birçok depodaki eski hammaddeye veya ürüne fiyat artışı anında uygulanıyor. Bu da hem enflasyona hız kazandırıyor hem de stoğa yatırım yapmanın gerçek yatırımdan daha cazip hale gelmesini sağlıyor. İşte esas tehlikeli olan bu ikinci durumdur.
Gelir dağılımının bozulması, tüketici güven endeksini bir türlü kımıldatamıyor. Bana göre ilk bakılacak endeks budur. Tüketici evet demeden ve elini cebine atmadan diğer göstergelere bakmak bir anlam ifade etmiyor.
Finlandiya Cumhuriyeti; doğuda Rusya, kuzeyde Norveç, batıda İsveç ile komşudur. Yüzölçümü 338.455 kilometrekare olup, nüfusu 5,6 milyondur.
- Başkenti Helsinki’dir. Bu şehrin nüfusu 675.000’dir (Ankara’nın Mamak ilçesi kadar). Diğer şehirleri 200-300 bin arası nüfusa sahiptir.
- Yüzölçümü Türkiye’nin yarısı iken, nüfusu Ankara’dan azdır.
- Dünyanın en mutlu ülkesidir (World Happiness Report 2025).
- Kişi başına düşen milli geliri 54.163 dolardır.
- Tüketici enflasyonu (yıllık) yüzde 2’dir.
- İşsizlik oranı yüzde 8,1’dir.
- Finlandiya’da ulusal asgari ücret yoktur. Maaşlar sektör / toplu sözleşmelere göre belirleniyor. En düşük net ücret 1.600 euro civarındadır. Örneğin perakende sektörü çalışanları için en düşük brüt saatlik ücret hesabıyla 13 euro x 160 saat= 2.080 euro’dur. Bizdeki asgari ücret 28.075 TL’dir (530 Euro).
Bu ülkede asgari ücret bulunmadığı ve çalışanın aldığı en düşük ücret ise çok kısa bir zaman dilimini kapsadığı için daha gerçekçi olan ortalama ücrete de bakmak gerekiyor. Finlandiya’da vergi kesintisinden sonra çalışanların eline geçen net ortalama ücret yaklaşık 3.000 Euro seviyesindedir. Kıyaslamada biz bu ücretin hemen hemen yarısını dikkate alıyoruz ama bu gerçeğin de bilinmesini istedim.
- Helsinki’de kiralar yaklaşık 1+1 için 800-1.500 euro, Tampere/Turku’da 650- 1.000 euro’dur.
- Ulaşım kartı için aylık 70-80 euro, market ve temel giderler için kişi başı 250-300 euro ödenmektedir.
1950’lere kadar bir tarım ülkesi olarak kalan Finlandiya, 2. Dünya Savaşı’nın ardından bir yandan hızla sanayileşerek gelişmiş, bir yandan da İsveç modelini örnek alan bir refah devleti inşa etmiştir. Sonuçta refah tabana yayılmış ve ülke yüksek bir kişi başı gelire sahip olmuştur. Finlandiya, eğitim, ekonomik rekabet, sivil özgürlükler, yaşam kalitesi ve insani gelişme gibi birçok uluslararası değerlendirmede lider konumundadır. Cumhurbaşkanı’nın siyasi yetkileri 2000 yılında kabul edilen yeni Anayasa ile azaltılmıştır.
Ülkenin büyük kısmı ova ve ormanlarla kaplıdır. Tatlı su kaynakları bakımından hayli zengindir. Doğu Finlandiya Bölgesi’nin çoğu göllerden oluşmaktadır. Coğrafi durumu sebebiyle soğuk bir iklime sahiptir.
İhracatı, yurt içi milli hasılanın yaklaşık yüzde 40’ına tekabül etmektedir. Yaygın ihraç ürünleri; orman endüstrisi ürünleri (kağıt, karton), teknoloji (elektronik, makine, telekominikasyon) ürünleri, kimya endüstrisi ürünleri, metal ve metal ürünleri ve taşıtlardır.
Şimdi fiyat kıyaslamalarına geçebiliriz…
- Fiyatlar 19 Mayıs 2026 tarihinde Finlandiya’da S-Kaupat’dan, Türkiye’de ise iki büyük perakendecimizden alınmıştır. S- Kaupat, Finlandiya’nın en büyük perakende kooperatiflerinden S-Grup’a ait bir online alışveriş platformudur.
- Güncel euro kuru 52,95 TL
- 45 ürünlük listede; Finlandiya sanal alışverişi 234,53 Euro, Türkiye alışverişi 288,78 Euro (15.295 TL) tutmuştur. Ülkemizdeki alışveriş yüzde 23 daha pahalı çıkmıştır. Yani Finlandiyalının geliri yüzde 202 fazla olmasına rağmen, döviz bazında bizim harcamamız daha fazladır.
- Euro bazında çoğunlukla kronik olarak pahalı kaldığımız ürünler ve fark oranları: Muz (%30), tereyağı (%128), makarna (%136), ayçiçek yağı (%66), bira (%54), filtre kahve (%104), fındıklı çikolata (%57), dondurulmuş patates (%62), dana kıyma (%24), dana karaciğer (%65)…
Burada en ilginç olan iki ürün ayçiçek yağı ve çikolatadır. Bu aşırılığın en küçük bir haklılığı yoktur. Ham yağın fiyatı bellidir. Yurt içinde bile 100 liradan 200 liraya kadar farklı fiyatlar vardır. Bu kadar büyük fark dünyanın hiçbir yerinde bir markaya %100 artı değer (ayrıcalık) veremez.
Üstelik çikolata fiyatlarında, Türkiye’de esas aldığımız fiyat 40 gram da eksiktir. Yani 200 gr yerine %20 eksik olan 2×80 gr =160 gr esas alınmıştır. Dünyada kakao fiyatlarında dolar bazında yüzde 60’a varan düşüş varken, zaten pahalı olan üründe hâlâ fiyat artışları devam etmektedir.
Dolayısıyla bu yüksek enflasyonu sadece ekonomi yönetiminin hatalarına bağlamak doğru olmaz. Ülkemizde bunu avantaja çevirmek isteyen çevrelerin varlığını da artık kabul etmek zorundayız. Bunlarla mücadele edilmeden enflasyonla mücadele kazanılamaz…
- Bu alışverişi Finlandiya tüketicisi aylık geliri ile 1 ayda 7 defa yapabilirken, Türk tüketici aynı alışverişi 1 ayda 2 defa yapabilmektedir. Başka bir ifadeyle, Finlandiyalı bu alışverişi gelirinin yüzde 14,6’sı ile yapabilirken, bizim vatandaşımız aynı alışverişe gelirinin yüzde 54,5’ini ayırmak zorundadır.
Sonuç olarak; şimdiye kadar kıyaslama yaptığımız 39 ülke içinde satın alma gücü bizden düşük sadece 4 ülke (İran, Rusya, Azerbaycan, Moldova) bulunmaktadır.
Diğer ülkelerle aramızdaki büyük farkı görmezden gelen ve SAGP masalıyla satın alma gücümüzü gelişmiş ülkelere yaklaştıran dış güçlerin neyi amaçladıkları belli olmuyor mu?
Yüksek enflasyondan ek kâr sağlayanları sık sık gündeme getiriyoruz ve istatistiki verilerle de bunu destekliyoruz. Bu arada gelirini reel olarak enflasyon kadar artıramayan kesimin kaybını da Gini katsayılarını takip ederek kıyaslamalı şekilde aktarıyoruz. Sabit gelirlinin enflasyondan nasıl korunacağına dair de fikirler üretmeye çalışıyoruz. Kısaca, en az beş yıldır enflasyon hız kesmediği için servet dağılımındaki bozulmanın daha da artacağından bahsetmekteyiz. Dolayısıyla yüksek enflasyonun kaybedenleri bellidir…
Buradan hareketle geçen bu sürede nereden nereye geldiğimizi; dışardan bakan bir kuruluşun raporundan daha iyi anlama imkanı bulabiliriz.
Araştırmayı yapan Knight Frank, 1896 yılında kurulan ve merkezi Londra’da bulunan, 70’den fazla ülkede faaliyeti olan 130 yıllık bir gayrimenkul danışmanlık grubudur.
“Knight Frank 2026 Servet Raporu”na göre, Türkiye ultra zengin artış hızında Avrupa ikincisi çıkmış. Yani enflasyon oranında Avrupa birincisi, zengin yaratmada Avrupa ikincisi olmuşuz. Esasında bu iki özellik yan yana geldikten sonra başka bir söze gerek kalmasa da raporun bize ait kısmına göz atalım…
Raporda, Türkiye’nin 30 milyon dolar üzeri serveti olanların sayısında son beş yılda en hızlı artışın gerçekleştiği birkaç ülke arasına girdiği açıklanıyor.
Euronews’in haberinde, rapordaki en dikkat çekici verilerden biri Türkiye’ye ait 2021-2026 yılları arasındaki beş yıllık süreci kapsayan verilere göre; Türkiye yüzde 94’lük zengin artış hızıyla Polonya’nın (yüzde 109) ardından Avrupa’da ultra zengin nüfusu en hızlı büyüyen ikinci ülke olmuş. Bu dönemde Türkiye’de asgari net serveti 30 milyon dolar olanlar grubuna 2 bin 34 kişi daha katılmış. Dolayısıyla bana “enflasyonun kazananı mı olur?” şeklinde eleştirel soru yöneltenlere bu tabloyu ithaf ediyorum…
Esasında bunu anlamak için iktisatçı olmaya da gerek yoktur. Zira basit bir mantık yürütmeyle kazanan da kaybeden de apaçık ortadadır. Yüksek enflasyon her ay fiyatlar genel seviyesini artırırken, 12 ay boyunca asgari ücreti değişmeyen (diğer sabit gelirliler de öyle), yani harcaması artarken geliri sabit kalan vatandaş kaybeden taraftadır…
Diğer tarafta ise;
- Kendi ürününe fiyat belirleme özgürlüğü olanlar ve kâr marjını artırma imkanı bulanlar,
- Yüksek mevduat hesabından faiz geliri sağlayanlar,
- Kur Korumalı Mevduat (KKM) sayesinde, enflasyon ortamında kaybetme ihtimali bulunmayan ama kazanma ihtimali daha yüksek olanlar,
- Genellikle enflasyon üzerinde değer kazanan; gayrimenkul, altın ve benzeri fiziksel varlıklara sahip olanlar,
- Ürünü veya hammaddeyi eski fiyattan stoklayıp, enflasyon desteği ile yüksek fiyattan satanlar,
- Sabit faizle borç alıp (örneğin konut kredisi) enflasyonun erittiği para değeri sayesinde borcunu azaltanlar…
Yukarda belirttiğim kazançlar, piyasa şartlarının sağladığı avantajlardır.
Bir de bu kadarıyla yetinmeyip, fırsatçı enflasyonu yaratanlar, kayıt dışına kayarak kendilerine vergi tasarrufu (!) sağlayanları da görmek mümkündür.
“Konkordato sayıları yıldan yıla bu kadar hızlı artarken, bu tespitler biraz iddialı olmuyor mu?” denebilir. Benim sorum da “Konkordato ilan eden veya şirketi iflas eden bir iş adamının lüks konutunu ve pahalı arabasını terk ettiğini hiç gördünüz mü?” olur. Cevap bellidir; fakir şirketin zengin patronu safrayı attıktan sonra yaşam kalitesinde kayıp yaşamadığı gibi neşesi de hiç eksilmez.
Batı ülkelerinde ise, konkordato talebi kabul gören iş adamının ilk etapta mal varlığına el konur ve borçlarını devlet üstlenir. Şirket sahibi de asgari ücretle maaşa bağlanır. Süreç sonunda borçlar kapanmışsa el konan mallar iade edilir.
Böylece bizdeki gibi her konkordato ilan edenin onlarca mağdur alacaklısı da olmaz. Burada adil olmayan bir husus yok herhalde…
Sonuç olarak; dar gelirli vatandaş yüksek enflasyonu yaratmadığı halde bunun faturasını ödüyor. Fiyatını kendi belirleyen de hem enflasyon yaratıyor hem de bunun üzerinden ek kazanç sağlayabiliyor.
Elbette topluma karşı sorumluluk sahibi iş insanlarının sayısı da az değildir. Sadece kâr elde etmeyi değil, çevreye, çalışanlara ve topluma değer katmayı hedefleyenleri de bu bakımdan tenzih ediyorum.
Onların da hayat pahalılığının sürekli arttığını (hem de döviz bazında) ve büyük halk kesiminin hayat standardını düşürdüğünü kabul ettiklerini biliyorum.
Satın alma gücü paritesi hesaplamalarında küresel standart ve referans ülkesi olan ABD’de, aynı perakendeciden (Costco) iki yıl ara ile yapılan iki alışveriş (2019-2021) tutarının değişmediğini gösterdik. Bununla da yetinmedik, yerli markalarımızın bile ABD’de dolar bazında ülkemizden daha ucuza satıldığını yerinden aktardık. Dolayısıyla ABD tüketicisinin artan geliri ve değişmeyen harcaması ile refahını sürekli artırdığı gerçekken; onu sabit bir nirengi noktası yapıp, bizi de sanal olarak ona yaklaştırmaları yanlışını da göstermiş olduk.
Bu durum sürdülebilir değildir. Vatanını milletini seven herkesin enflasyonla mücadeleye destek olması gerekir.
Büyük Önder Mustafa Kemal Atatürk’ün referans alacağımız iki önemli sözü ile bitirelim; “Vatanını en çok seven, görevini en iyi yapandır” ve “Hiçbir millet yoktur ki, ahlâk esaslarına dayanmadan yükselebilsin.”
Not: Savaş nedeniyle son aylarda artan petrol fiyatları konumuzun dışındadır.
Bu konuda yıllardır SAGP’nin tüketici satın alma gücünü yansıtmadığını örneklerle açıklıyorum. Tamamının görülebilmesi için de yazının sonuna diğer yazılarımın linklerini ilave ediyorum…
OECD’nin “Vergi ücretleri 2026” raporuna göre, yıllık ortalama maaşlar Türkiye’de 18.590 Euro ile İsviçre’de 107.487 Euro arasında değişiyor. 22’si Avrupa Birliği (AB) üyesi olan toplam 27 Avrupa ülkesini kapsayan verilerde; İsviçre’nin arkasında İzlanda 85.950 Euro, Lüksemburg 77.844 Euro, Danimarka 71.961 Euro, Hollanda 69.028 Euro, Norveç 68.420 Euro, Almanya 66.700 Euro, İngiltere 65.340 Euro şeklinde sıralanıyorlar. Slovakya, 19.590 Euro ile AB içindeki en düşük yıllık maaşa sahip ülke konumunda…
Türkiye nominal bazda sonuncu sıradayken, nasıl oluyorsa SAGP devreye girdiğinde 54.700 dolara yükselen (yaklaşık 3 kat) yıllık brüt ücretle 9 basamak birden yükselerek 18. sıraya yerleşiyor. Yani satın alma gücümüz artıyor!
Peki dolar ve euro bazında en yüksek raf fiyatları bizdeyken, en düşük ücretlerin de bizde olduğu açıklanmışken; SAGP bizi hangi araçla uçuruyor acaba?
İşte çelişki tam da burada oluşuyor. Belki de bizdeki fiyatların yarısını alıyorlar.
Elbette bu işin şaka tarafı ama inanın mantıklı bir açıklamasını bulamıyorum.
Şimdi en güncel ve canlı örneği veriyorum…
Önce yukardaki raporda yer alan; ortalama yıllık maaşın İngiltere’de 65.340 Euro, Türkiye’de 18.590 Euro olduğunu kenara not edelim. Yani biri diğerinin 3,5 katıdır. Ancak SAGP’nin sihirli eli değince, İngiltere ortalama yıllık maaşı 63.690 euro’ya inerken, Türkiye’deki yıllık ortalama maaş 54.700 euro’ya çıkıyor. Yani biz İngiltere’yi satın alma gücü olarak neredeyse yakalıyoruz!
Bunca zaman harcayarak, fiyat seviyelerimizi dolar ve euro bazında diğer ülkelerle kıyaslamışken (şimdilik 38 ülke), tam kendimden şüpheye düşecekken; geçen ay içinde Türkiye’de yaşayan bir İngiliz gazeteci de İngiltere–Türkiye arasında market fiyatlarını kıyaslamış. Sonuç, sterlin bazında Türkiye fiyatları yüzde 63 fazla çıkmış. Tam 6 yıl önce benim yaptığım kıyaslamada ise bizdeki alışveriş yüzde 48 fazla çıkmıştı. Yani bu durumun istikrar kazandığı bellidir. O zaman sormak hakkımız değil mi;“Bu fiyatları nereden alıyorsunuz ?” diye…
Denebilir ki; “Sen sadece gıda başta olmak üzere temel ihtiyaç maddelerini kıyaslıyorsun. Oysa SAGP hesabında daha geniş bir liste var.”
Evet, doğrudur ama ben ağırlıkları en fazla olan ürünleri esas aldığım için oranlar en çok 1-2 puan değişir, fiyatlar genel seviyesindeki şaşırtan durum değişmez.
Kaldı ki, yaptığım kıyaslamalarda satın alma gücümüz sadece Moldova’dan yüksek çıkmıştır. Fiyatlardaki yüksekliğimiz devam etse de, gelir farkından durum lehimize dönmüştür.
Neticede, yukardaki örnekte; bizim vatandaşımızın geliri İngiliz tüketiciye göre yüzde 71 daha az, harcaması da yüzde 63 daha fazlayken, SAGP mucitlerinin (IMF, Dünya Bankası gibi) hesabına göre satın alma gücünün eşitlenmesine yüzde 15 fark kalmıştır. Ne kadar inandırıcı değil mi?
Bitmedi, şimdi daha ilginç kısma geliyoruz…
Güya Türkiye, ‘satın alma gücü paritesi’ne göre yıllık brüt ücrette 54.700 dolar seviyesine yükselince; Polonya’yı, Yunanistan’ı, Macaristan’ı ve Portekiz’i satın alma gücü olarak geride bırakmış oluyor!
Şimdi kendi araştırma sonuçlarımı açıklıyorum…
- Polonya vatandaşı bir market alışverişini 1 ayda 12 defa tekrarlayabilirken, bizim vatandaşımız aynı alışverişi 1 ayda 5,5 defa yapabilmektedir.
- Yunanistan vatandaşı bir market alışverişini 1 ayda 13 defa tekrarlayabilirken, bizim vatandaşımız aynı alışverişi 1 ayda 5 defa yapabilmektedir.
- Macaristan vatandaşı bir market alışverişini 1 ayda 10 defa tekrarlayabilirken, bizim vatandaşımız aynı alışverişi 1 ayda 3 defa yapabilmektedir.
- Portekiz vatandaşı bir market alışverişini 1 ayda 4 defa tekrarlayabilirken, bizim vatandaşımız aynı alışverişi 1 ayda 1,6 defa yapabilmektedir.
Görüldüğü gibi geride bıraktığımız söylenen ülkelerle aramızda 2-3 katı aşan, bizim aleyhimize satın alma gücü farkı vardır. Nasıl ölçerseniz ölçün; bu farkın kısa zamanda kapanması ve bizim öne geçmemiz hiç mümkün değildir.
Diyanet İşleri Başkanlığı’nın ilan ettiği üzere; yurt dışında kesilen kurbanlık hayvan başına talep edilen para 7.000 TL iken, yurt içinde talep edilen para 18.000 TL’dir (Onur Çanakçı). Bu şekilde, bir resmi kurum tarafından yurt dışında 7.000 TL olan etin, Türkiye’deki karşılığının 18.000 TL olduğu tescil edilmiş oluyor. Bizim et spekülatörleri ise hâlâ gayretlerini sürdürüyor…
Yaklaşık 1.300 dolarlık kişi başı gelire sahip Tanzanya’da, sadece Türkiye’den gelen emekli maaşı ile yaşayan vatandaşımız (bi belgeselci), “Burada asgari ücret 100 dolar. Türkiye’deki 500 doların 2.000 dolar olması gerekiyor ki, buradaki rahatlıkta bir geçim mümkün olabilsin” diyor.
“Sığır ve kuzu eti 150 lira, Tanzanya halkı et yiyor, bana bile gına geldi et yemekten, burada ekmek yenmiyor” diye de devam ediyor.
“Gelirken arabamı (Dacia marka) 600 bin liraya sattım, buradaki arabamı (4×4 Toyoto) 5.000 dolara (225 bin TL) aldım. Oturduğum bahçe içindeki 200 metrekare evin aylık kirası 150 dolar (6.750 TL) “ diye bitiriyor.
İşte bu da hayatın içinden…
Sonuç olarak; kişi başı gelirde 10 katına sahip olmamıza rağmen, bizdeki gelir dağılımı eşitsizliği bu fakir Afrika ülkesini bile bizim emeklimiz için daha cazip hale getiriyor…
Daha ne olsun?
Ekler:
